یکی از مهمترین کلیدهای یک زندگی موفق زناشویی داشتن دیدگاه “پایداری و استقامت” است به این معنا که هر یک از زوجین به عنوان زن و شوهر اعتقاد داشته باشیم که ازدواجمان آنقدر ارزش دارد که بخواهیم برایش استقامت به خرج دهیم و روی اصول درست برای آن پایداری کنیم.
اگر این نگاه در هر یک از زوجین وجود نداشته باشد و این روحیه را پیش فرض لازم برای داشتن یک ازدواج خوب در نظر نگیریم، یا کارمان به جدایی خواهد انجامید و یا زندگی زناشویی همراه با نارضایتی یا شاید هم طلاق عاطفی را تجربه خواهیم کرد.
پایداری در نیکویی کردن و مهربانی کردن به هم، پایداری در حفظ حرمت یکدیگر (در عمل و گفتار)، پایداری در دانش اندوزی (دانش روابط زوجها) و حتا پایداری در عشق ورزی به هم.
اصل کلیدی “پایداری و استقامت” به معنای ساختن با ایرادات یا اجحافات فاحش از طرف همسرمان نیست بلکه به این معناست که واقفیم باید برای تصحیح شرایط تلاش کرد، آموخت، مشاوره گرفت و از همه مهمتر باید خوشبین ماند.
خوشبینی نه بر پایه بی عملی بلکه خوشبینی بر اساس عمل، عملی مومن به امید.
بدون در نظر گرفتن اصل “پایداری”، برای یکدیگر و حتا خودمان صبور نخواهیم بود و ممکن است با تصمیمات آنی و احساسی به ازدواجمان آسیب بزنیم پس یکی دیگر از معانی پایداری، “ثبات احساسی” است برای ازدواجی که نباید بر پایه احساسات متلون و متغیر بلکه بر اساس عشق و عقلانیت به پیش رود.